Binlerce Maltalı hane, boğucu Temmuz sıcağında ardı ardına elektriksiz geceler geçirdi. Bu durum, Temmuz 2023'teki ilk büyük ulusal elektrik kesintilerinden bu yana tanıdık bir örüntü haline geldi. O dönemde Enemalta'nın, artan talebe rağmen 10 yıl boyunca yüksek gerilim şebekesine yatırım yapmaması, enerji politikasına bu kadar önem veren hükümeti şaşırtan ulusal çaplı kesintilerin nedenlerinden biriydi.
Enerji Bakanı Miriam Dalli, bu yıpratıcı kesintilerin nedenini aşırı sıcaklıklar ve rekor talebe bağladığında elbette yanılmıyor; ancak bu, aşırı nüfus, aşırı turizm ve Malta'nın inşaat sektörüne olan meşhur bağımlılığına başkanlık eden bir hükümetin öngöremeyeceği bir şey değil. Aşırı hava olayları, insan yapımı ekonomik büyüme ve fosil yakıt bağımlılığının yarattığı iklim krizinin tahribatına mahkum bir çağda artık yeni normal haline geldi.
Malta genelinde Harry Fırtınası, iklim değişkenliğinin küçük bir ada ile onun işletmeleri ve tarımı için ne anlama geldiğini çoktan göstermişti. Son haftalarda adayı kavuran yaz sıcağı, kaprisli bir atmosferin nadir görülen bir olayı değildi. Bu, tüm gezegenin mahkum olduğu iklim gidişatının öngörülebilir bir sonucuydu.
Ancak yerel sorun açısından bakıldığında, sıcakta uykusuz geceler geçirmek zorunda kalan bölgelerin listesi, yalnızca Enemalta'nın eksikliklerini değil, aynı zamanda bu adanın kendine yaşattığı sistemik cezayı da gözler önüne seriyor. Malta, son seçim döneminde yollarına 46.000 araç ekledi, her yıl 6.000 yeni daire inşa etti ve yılda dört milyon turist ağırlıyor. Nüfusu ise sadece 588.000'in biraz üzerinde.
Herkes anlıyor ki, ölçüsüz ekonomik ilerleme ve kârın bir belirtisi olan tüm bu artışlar, fosil yakıtlara ve elektrik altyapısına doymak bilmez bir talep yaratıyor. Ofis binaları ve yeni daireler için klimalar, araç filosunun elektrifikasyonu ve kruvaziyer yanaşma noktaları için şarj istasyonları, düşük maliyetli havayolu ve konaklamayla adayı dolduran ve ulusal ürüne zarar veren bir turizm ekonomisine hizmet eden otel ve restoranların soğutma sistemleri için bu talep geçerli.
Belki de bu yüke dayanacak şekilde tasarlanmayan sadece enerji şebekesi değil. Adanın kendisi, yani Malta, bilinçli olarak feci bir sona yol açacak bir rotayı seçti. Yine de bu ekonomik yönü seçmeye devam ediyor ve bizi bu sağlıksız kalkınma modeline olan bağımlılığımızdan kurtaracak ilacı almayı reddediyoruz.
Hem büyük partiler hem de ardı ardına gelen hükümetler, görünmez dayanıklılık yerine görünür cömertliğin seçim hesabına inanıyor. 1.000 Euro'luk süper bonusun veya aileler için 5.000 Euro'luk 'SUV sübvansiyonu'nun maddi faydaları, aşırı yüklenmiş bir trafo merkezi bize rahat bir ev için enerji sağlayamadığında ve aileleri çocuklarını klimalı arabalarda uyutmaya zorladığında anlamsız kalıyor.
Seçmenlere zenginliğin cazibesini satmak yerine, Maltalı hükümet paranı ev tipi batarya yedekleme sistemlerinin, çatı üstü güneş panellerinin ve şebeke modernizasyonunun kitlesel kurulumuna yönlendirmeli ve herkese hizmet eden bir altyapı üretmeli. Yine de, resmi ve resmi olmayan tüm iletişim kanallarındaki İşçi Partisi evreni, Almanya, Fransa ve İtalya'daki benzer kesintilerle ilgili samimiyetsiz karşılaştırmalarla hükümetin eksikliklerini desteklemeye devam ediyor. Bu tür sesler, en kötü türden bir kayırmacılık rehaveti kokuyor.
Avrupa genelinde hükümetler vatandaşları tüketimi azaltmaya ve enerjiyi kolektif disiplin gerektiren sınırlı bir kaynak olarak görmeye teşvik ediyor. Robert Abela'nın hükümeti ise aşırı tüketimi veya savurgan alışkanlıkları cezalandırmayı reddediyor, seçmenleri sonuçların her zaman daha sonra yönetilebileceği umuduyla şımartıyor. Temmuz ayındaki elektrik kesintileri işte 'sonra'nın ne demek olduğunu gösteriyor. İklim krizi faturası ise sadece turizm sezonunun zirvesinde ortaya çıkan bir şey değil; Malta'yı daha büyük bir fatura bekliyor – biz sadece her seçim döneminde nakit yardımları iklim dayanıklılığına tercih ederek maliyeti erteliyoruz.
