Newsbook Malta’ya konuşan adam, 18 aydır uyuşturucu kullanmıyor. Adam, 26 yaşında heroinle başlayan 35 yıllık bağımlılığını anlattı. Bu bağımlılık ailesini, mali durumunu ve yetişkin hayatının büyük bölümünü tüketmiş. Adamın kimliğini Newsbook gizliyor.
Adam, zor bir ortamda büyüdüğünü söyledi. Babası kendisiyle pek ilgilenmezmiş ve evde disiplin neredeyse hiç yokmuş. Yaklaşık 25 yaşındayken kendisi için çok önemli bir ilişkisi olmuş. Ancak onun deyişiyle ikisi de hayata karşı umursamazmış. Daha fazla incinmeye yol açmasın diye ilişkiyi uzatmak yerine kendisi bitirmiş.
“Çok üzülmüştüm”, dedi. “Heroinle sorunlarını unuttuğunu duymuştum, hatta buna bağımlı hale geldiğini de biliyordum. Ama o an küçük bir miktarın kontrol altında tutulabileceğini düşündüm.” Heroini denemiş ve hoşuna gitmiş. Önce yalnızca özel günlerde kullanmış, sonra üç ayda bir, ardından her hafta sonu. “Sonunda dışarı çıkabilmek için almak zorunda kalıyordum.”
Yaklaşık iki yıl sonra durumun boyutunu fark etmiş. Heroini yere düşürdüğünde vücudunda hemen bulantı ve ağrı başlamış. Yoksunluk belirtilerinden kurtulmak için detoksa gitmiş. Ancak ikame tedavinin kendi bağımlılığını yarattığını görmüş. Üstelik onu aynı bağımlılığı yaşayan insanların arasına sokmuş. “Aynı insan çevresinde kaldım”, dedi.
Bundan sonra birden fazla maddenin bir arada kullanıldığı bir dönem başlamış: LSD, esrar, yoğun alkol ve bulunabilen her şey. “Vücudunda hapları taşıyorsun… Hepsinin karışımı tam bir kokteyl gibi.” 1980’lerin sonundaki uyuşturucu hakkında, saflığının belki yüzde 8 olduğunu söyledi. “Geri kalanı dolgu maddesiydi: fare zehiri, toprak, kurşun. Bu yüzden çok sayıda aşırı doz vakası yaşandı.”
Sonuçları anlatırken çok sert konuşmuş. “26 yaşında, bir ilişkinin bitmesinin ardından çok üzüldüğüm için heroini denedim. Ondan sonra 35 yıl cehennem gibi geçti. Çeşitli uyuşturucuları kullandım, çevreme yalan söyledim, çaldım. Yeni bir günün doğduğu o saate lanet ettim, çünkü bu işkenceyi yeniden yaşayacaktım.”
Psikiyatri hastanesine yatışlarını ve hapis cezasını da anlattı. “Bir akıl hastanesine düşüyorsun… Aklın hep uyuşturucuda kalıyor.” Hapisle ilgili olarak da “Orada geçirdiğim her saniye tam bir zaman kaybıydı. İçeri girdiğinden daha kötü çıkıyorsun. Cezaevi suç, yalan ve lanetin üniversitesi” dedi.
Bağımlılığını dilenerek, şişe toplayarak ve ailesinden çalarak finanse ettiğini söyledi. “Ailenin çıldırmasına neden oluyorsun, çünkü ellerine geçen her şeyi çalıyorsun. Onlara yaşattığın endişenin yanında, onları mezara bile gönderebilirsin.” Ekledi: “Dört yıl öncesine kadar, 600 euroluk emekli maaşımı dört saat içinde kokaine yatırıyordum.” İşten de ayrıldığını söyledi. Çünkü maaş birkaç saat içinde bitiyormuş.
Kazayla on kez aşırı doz aldığını anlattı. Bir kez de aşırı dozla intihara teşebbüs ettiğini söyledi. “Ölmüş olmam gerekiyordu… Uyuşturucuya karıştırılanlar yüzünden. Aşırı doz, bir bardak su içmek kadar kolay oluyor.”
Piyasanın da değiştiğini belirtti. “Her yerde buluyorsun onları. Arıyorsun, saat 04.00’te bile eve teslim ediyorlar. İstediğin kadar satıcı var… Her burun çekişin 10 euroya mal oluyor.” Satılan maddelerin en az yüzde 95’inin dolgu olduğunu tahmin etti. “Bugün uyuşturucu aramak için dışarı çıkmana bile gerek yok.”
Yeniden bağımlı olması yönünde yaşadığı sosyal baskıyı da anlattı. “Geçen günlerde, bıraktığımı duyar duymaz bir kadın beni aradı. Birlikte içmemiz için iki gram getireceğini söyledi. Arkadaş olması gereken biri bu. Beni o sefalete geri çekmek için.” Ekledi: “O hayat yaşamaya değmez. 25 yılımı cehennemde geçirdim.”
Şu an onu ayakta tutanın sosyalleşme, yarı zamanlı bir iş, kendisine saygı duyan ve yaşadıklarını bilen arkadaşları ve köpeği olduğunu söyledi. “Aptalca şeyler yapmamı engelliyor. Benim için bir kız evladı gibi.” Eve dönmemenin, onu kaybetme düşüncesinin kendisini korkuttuğunu da belirtti.
Artık öğrencilerle konuşuyor. “Hayır deme, çünkü bugün uyuşturucu bir bira içmekten daha yaygın hale geldi. Bugün herkes tuvalete girip bir çizgi çekiyor.” Sosyal medyanın daha fazla yalnızlık ürettiği, fiziksel temas ve sosyalleşmenin yerini aldığı ve insanları gerçeklikten kopardığı konusunda uyardı.
Hikâyesi bir tedaviyle değil, her gün ayrı ayrı sürdürülen 18 aylık bir ayılıkla bitiyor.