Haber dünyası insan doğasının hem en iyi hem de en kötü yanlarını ortaya çıkarır. Gazeteciler zamanlarının çoğunu trajediler, skandallar ve çatışmalarla geçirir. Ancak bazen nezaketin gücünü hatırlatan bir hikaye çıkar. Geçen hafta tam olarak böyle bir hikaye yaşandı.
Times of Malta haber odasına çaresiz bir babadan gelen e-posta ile her şey başladı. Adel'in hikayesi, 7 kişilik Libya uyruklu bir ailenin dramını ortaya çıkardı: iki ebeveyn ve 5-12 yaş arası beş çocuk. Ailenin bir kız çocuğu ciddi bir sağlık sorunu yaşıyordu. Tedavi için Tunus'a gittiler ancak dönüşte Malta mülteci statü belgelerinin süresinin dolduğunu fark ettiler.
Geçerli belgeler olmadan Malta'ya dönüş bürokratik bir kısır döngüyü (catch-22) başlattı. Belgeler yenilenmeyince baba çalışamıyor, çalışamayınca kira ödeyemiyordu. Kira ödeyemeyince adresleri olmuyor, adresleri olmayınca da belgeler yenilenemiyordu. Artan kira fiyatlarıyla birleşen bu kısır döngü aileyi Birżebbuġa sahilinde uyumaya mecbur bıraktı.
Hikaye aynı gün yayınlandı ve ardından olağanüstü bir yardım dalgası geldi. Her kesimden insan, devlet kurumları, sivil toplum örgütleri, özel bir hastane, Libya büyükelçiliği, cami ve Curia yardım teklif etti. Barınma, yiyecek, giyecek, ilaç, maddi destek ve iş imkanı sunuldu.
Bazıları ailenin Sığınmacıların Refahı Ajansı'nın (AWAS) barınma teklifini reddetmesini sorguladı. Aile hijyen koşulları ve kızlarının hassas sağlığı konusunda endişeliydi. Bu endişeler giderilince AWAS yeniden harekete geçti ve Appoġġ'un desteğiyle saatler içinde evsizlikten kurtuldular.
Libya büyükelçiliğinin ardından bir işadamı daha devreye girdi. Yardım etmeyi kendine görev bilen bu işadamı sayesinde aile şimdi hayatını yeniden kurmaya başladı. Sabit bir adresleri var, belgeleri düzenleniyor ve babanın hazır bir işi bulunuyor.
Baba Adel'in en dikkat çekici özelliği, yalnızca gerçekten ihtiyaç duydukları şeyleri kabul etme ve bağımsızlıklarını koruma kararlılığıydı. Caminin topladığı fonları temel ihtiyaçlar için kabul etti ancak diğer para tekliflerini kibarca reddetti. Amacı minnetsizlik değil, onurunu ve bağımsızlığını yeniden kazanmaktı.
Ne yazık ki yardım dalgasının ortasında sosyal medyada nefret dolu yorumlar da eksik olmadı. 'Ülkene dön' temalı yabancı düşmanı yorumlar ailenin üzerinde utanç duygusu yarattı. Umut dolu bir anda bile acı vardı.
Yine de bu hikaye şefkatin nefreti yendiğini gösteriyor. İnsanlar kayıtsızlık yerine empatiyi seçti. Bölünme ve umutsuzlukla tanımlanan bir dünyada nezaketin hala hayatları değiştirebileceğini hatırlatan bu hikaye belki de en çok hatırlanmayı hak ediyor.
