Malta'da ekonomi gerçekten de iyi bir durumda. İşsizlik neredeyse yok ve birçok aile, eskiden ulaşılması zor gibi görünen bir yaşam standardına ulaşmış durumda. Başbakan Robert Abela, bu başarıları haklı olarak vurgulayabilir. Ancak geçen hafta Times of Malta'ya verdiği röportaj, hükümetin ekonomik performansından daha önemli bir şeyi ortaya koydu: Malta siyasetini tanımlayan felsefeyi.
Abela, trafik, inşaat, nüfus sayıları gibi ülkenin sorunlarıyla ilgili sorularaตอบ olarak, hep aynı argümana döndü: insanlar cebinde daha fazla para olduğu için, daha fazla araba ve tatil yapıyorlar ve bir Labour hükümeti sayesinde lüksler birçok insan için ulaşılabilir hale geldi. "Yeni satın alınan teknelerin sayısına bakarak bunu görebilirsiniz. Çok büyük" dedi, hiç ironi yapmadan. Abela için, bu "başarı"nın getirdiği kalabalık, trafik, inşaat baskısı gibi sorunlar, sadece bu "başarı"nın kaçınılmaz trade-off'ları.
Bu, genel müdürün siyasetinin nasıl göründüğünü gösteriyor. Siyaset artık toplum şekillendirmek veya ülkeyi istediğimiz gibi görmek için değil. "Vision 2050" hakkında tüm laflara rağmen, hükümetin gerçek vizyonu, statükoyu korumak. Sadece büyümeyi yönetmek, Malta'yı en yüksek teklife satmak ve tüketicilerin harcama yapmasını sağlamak istiyor. Başka bir deyişle, başarıyı hala GSYH, istihdam, turizm rakamları gibi şeylerle ölçmeye devam edeceğiz.
Eğitim, iklim değişikliği, çevre bozulması gibi konularda ise neredeyse hiç konuşulmadı. Değerler hakkında da konuşulmadı. Trafikle ilgili sorulara, alternatif (ücretsiz) hizmetler sunmasına rağmen, hükümetin sopayla yaklaşmak niyeti olmadığını söyledi. İnşaat konusunda, geliştirme haklarına müdahale edilemeyeceğini ve sektörün ekonomi için önemli olduğunu belirtti. Nüfus artışıyla ilgili olarak, ülkenin ekonomik modelini yeniden düşünmek yerine, artış oranını yavaşlatmak ama büyümeyi sürdürmek istediğini söyledi. Yani, yeni Labour yasama sadece devamlılık hakkında.
Bu, Labour'in seçim kampanyasında refahın öneminden bahsetmesine rağmen, Abela'nın teknelerle ilgili yorumlarının birçok kişi tarafından tönün eksikliği olarak algılanmasına neden oldu. Refah, çocukların güvenli kamu alanlarında oynaması, her gün trafikte takılmaması, doğaya erişimin uçakla gitmeden olması ve toplumlara sürekli gürültü, aşırı geliştirme ve kargaşanın olmaması hakkında olmalı.
Çok insan bugün gerçekten daha iyi durumda olsa da, resmi istatistikler Malta'da hala yaklaşık 95.000 kişinin yoksulluk eşiğinin altında yaşadığını gösteriyor. Ekonomik büyüme, eşitsizliği ortadan kaldırmadı, sadece göz ardı etmesini kolaylaştırdı. Gerçek sosyal adalet, insanlara gerçek fırsatlar sunan adil yapılar oluşturmakla ilgilidir: uygun eğitim, uygun konut, güçlü kamu kurumları. Arabalar ve tekneler refahın ürünleri olabilir ama asla tanımını yapmamalıdır. Ve bu, sorun: Malta'da tüketimi ilerleme olarak karıştırmaya başladık.
Pazar günkü röportaj, hükümetin bu modeli sorgulamaya niyetli olmadığını gösterdi. Aksine, daha verimli bir şekilde yönetmek istediğini gösterdi. Bu, seçim kazanmak için yeterli olabilir - yakın tarih, birçok seçmenin böyle bir anlaşmayla yetinmeye hazır olduğunu gösteriyor - ancak liderlik, ülkeyi yarın için hazırlamakla ilgilidir.
