Malta'nın aşırı turizm sorunlarıyla ilgili manşetlerin damgasını vurduğu bir ayda, başbakanın tekne sahipliğini merkez sol hükümetinin yetiştirdiği yükselen sınıfın bir ölçütü olarak kullanması pek şık durmadı. Kayıkların ve kabin kruvazörlerinin bol olduğu bir adada teknecilik yaygın bir uğraş. Gösterişli yat sahipleri Malta'da büyüyen bir sınıf olsa da, belki de zirvedeki yaşam Robert Abela'yı adadaki genişlemenin etkilerinden koparıyordur.
Başbakan, lüks Azimut 50'sinin dalgasından ne görüyorsa görsün, Times of Malta'ya verdiği röportajda partisinin zenginlik yaratma rekorunu ölçme biçimi, kurumun zihniyetine dair değerli bir içgörü sağladı: Görünen o ki, seçilebilirlik nihayetinde insanların ve bağışçıların arzularına boyun eğmekle kazanılıyor, bunun toplum üzerindeki sonuçları ne olursa olsun.
Başbakanın açıklamasına göre, İşçi Partisi hükümetleri, toplum üzerindeki olumsuz etkilerine bakılmaksızın gösterişli tüketimi cezalandırmayacak. Nitekim partinin geniş vergi indirimi programı, zenginliğin cazibesini satıyor: Abela'nın dar bir şekilde tanımladığı gibi, Maltalılar için yaşam kalitesi 'yeni bir araba, mütevazı bir tekne ve yılda iki tatil' anlamına geliyor.
Yani insanlar pastalarını yiyecek. Ama sonuçlarıyla uğraşmak zorunda kalacaklar: daha fazla araba sahipliği, daha fazla trafik, daha fazla çevresel bozulma; daha fazla ekonomik büyüme, daha yüksek emlak fiyatları, daha fazla zenginlik, aşırı turizm ve Asya'dan ithal edilen işgücü nedeniyle daha fazla aşırı kalabalık. Abela, çelişkiyle barışık bir adamın sükunetiyle, bunun Maltalı toplumun 'arabalar, tekneler ve yılda iki tatil' için ödemesi gereken bedel olduğunu öne sürdü.
Oysa Maltalılar, sınırsız büyümenin getirdiği acılardan da geri tepiyor: parti adasını mantıksal sınırına götüren turist akıncılarının birinci dünya sorunları, kentsel merkezleri boğan arabalar, Malta sokaklarını çirkinleştiren çöpler, kaldırımları yürünemez hale getiren açık hava işletmeleri ve restoran tellalları ile her yerde inşaat.
Abela, yönetiminin ekonomik büyümenin 'ödünleşimlerini en aza indirerek' serbest bıraktığı hayvani ruhu geri yakalayabileceğini iddia ediyor. Ancak bu, kentleşmeyi, aşırı gelişmeyi, aşırı turizmi en aza indirebilecek veya alternatif yaşam tarzı seçimlerini teşvik edebilecek küçülme caydırıcıları veya stratejik çevre yönetimi yoluyla değil. Bunun yerine hükümeti, Malta ekonomik büyümesinin göze çarpan bir unsurunu yavaşlatmaya çalışacak: Bu ekonomik patlamayı destekleyen ve 'nüfus artışı' için kullanılan yabancı işçiler.
Bu, kendisini işçi partisi olarak tanımlayan bir parti için ironik bir seçim. Abela emlak piyasasını reforme etmeye isteksiz, imar haklarını kısıtlamaya isteksiz, araba sahipliğine veya kısa dönem kiralama spekülasyonuna yaptırım uygulamaya isteksiz - ancak çekmeye hazır olduğu tek kaldıraç olarak göçmen kısıtlamasına uzanmaya tamamen istekli.
Her ne pahasına olursa olsun tüketim ve kârın coşkulu kucaklanması artık rahatsız etmeye başladığına göre, bu kızgınlık bir çıkış yolu arıyor. Ekonomik patlamayı mümkün kılan kiraları ödeyen, restoranlarda çalışan, hastanelerde görev yapan ve otelleri temizleyen insanlar, ortaya çıktı ki, yönetilebilir ödünleşim haline geldi. Gerisi yönetilemez. Diğer göze çarpan örnek olan yaramaz turistler için ise, yerinde kesilen cezalar ancak görüntüler viral olduktan sonra uygulanan bir utandırma yöntemi haline geliyor. Ruhsatsız daire işleten işletmeciler veya AirBnB platform ekonomisinin konut mahallelerini pansiyona dönüştürmesi için yaptırım nerede?
Abela, insanların pastayı yiyip de sahibi olamayacağını söyledi. Malta'da pasta genellikle onu pişirecek sermayeye sahip olanlar tarafından yenir. Dağınıklık ise alt katta oturanlar tarafından temizlenir.
