5 Nisan 1946'da saat 11:00'den hemen önce, 73. Filo'ya ait bir Supermarine Spitfire savaş uçağı, pilot subay John William Gilchrist kumandasında Ta' Qali Havaalanı'ndan havalandı. Gilchrist'in görevi, 765. Filo'ya bağlı bir Deniz Kuvvetleri Vickers Wellington bombardıman uçağıyla buluşmak ve ardından bombardıman uçağının mürettebatına saldırı altında kalma deneyimi kazandırmak amacıyla simüle edilmiş saldırılar gerçekleştirmekti.
Spitfire pilotu telsiz aracılığıyla bombardıman uçağının mürettebatıyla temasa geçti ve buluşma noktası olan Ħal Far Havaalanı üzerinde olduklarına dair yanıt aldı. Wellington kısa süre sonra 5.000 feet (1.524 metre) yükseklikte görüş alanına girdi. Gilchrist'in savaş uçağı ise 2.000 feet (610 metre) daha yukarıda uçuyordu. Wellington'u teğmen Bernard Arthur Page (23), gözlemci Robert Owen-Davies (25), uçak tamircisi John Morgan (20) ve kıdemli montajcı Reginald Hathorn (23) kullanıyordu.
Eğitim tatbikatı başladı. Spitfire, Wellington'a doğru dalışa geçerek biri sancak tarafından, diğeri iskele tarafından olmak üzere iki sahte saldırı gerçekleştirdi. Bombardıman uçağı bu sırada kaçınma manevraları yapıyordu.
Gilchrist, ardından yaşananları şöyle anlattı:
"Manevra sonrası ayrıldım ve doğrudan Wellington'un arkasından yaklaşmaya başladım. Wellington iskeleye döndü ve hafifçe irtifa kaybetti. Bu konum Rabat'ın yaklaşık 6,5 kilometre kuzeybatısındaydı. Yaklaşık 180 derecelik bir dönüş tamamladıktan sonra Wellington düzledi, ancak irtifa kaybetmeye devam etti. Yaklaşık 3.500 feet (1.066 metre) irtifada ve yaklaşık 20 derecelik bir dalış açısındaydı. Wellington bu dalışa devam ederek Rabat'a çakıldı… Wellington'u yaklaşık 1.000 feet (305 metre) irtifaya kadar takip ettim, ardından çok alçaldığını fark ederek ayrıldım. Uçağın binalara temas ettiği anda patladığını gördüm. İlk telsiz mesajından sonra hiçbir zaman Wellington ile temasa geçemedim. Bana hiçbir tehlike sinyali ulaşmadı. Bu tatbikat için kesinlikle mühimmat taşınmadığını açıkça beyan ediyorum."
Yerde ise kaos hüküm sürüyordu. Carmela Dimech, annesinin evinde ev işleriyle uğraşırken yaklaşan bir uçağın müthiş sesini duyduğunu anlattı. St Mary Caddesi'ne bakan balkona koştuğunda, bir alev topunun kendisini sardığını ve sağ kolunu ciddi şekilde yaktığını söyledi. Yangından kurtulmak için balkondan sokağa atladı ve bacaklarını yaraladı.
"Evlerinin çökmesinden sağ kurtulanlar, alevlerin arasında hayatlarını kaybetti."
Salvina Xerri, St Publius Caddesi'nde yaşayan annesini ziyaret ediyordu. Korkunç bir patlama oldu ve etrafına taş blokları yağmaya başladı. Ardından bulunduğu odayı alevler sardı. Hasarlı binanın çıkışına ulaşamadığı için hasar görmüş merdivenden birinci kata tırmandı. Dimech gibi o da balkondan sokağa atlamak zorunda kaldı.
Dimech ve Xerri, anneleriyle birlikte şanslıydılar; yaralı olmalarına rağmen hayatta kalarak yaşadıklarını anlatabililer. Wellington'un dört mürettebat üyesi çarpma anında hayatını kaybetti. 14 Rabat sakini ise yıkılan evlerinin altında ölü bulundu. Kurbanlardan Loreta Maranci sekiz aylık hamileydi. İki kişi daha sonra hastanede yaşamını yitirdi.
Hayatını kaybedenler şunlardı: Ġużeppi Bugeja (61) ve eşi Giovanna (59); Marija Bugeja (27); Loreta Maranci (34) ile çocukları Vincenza (2) ve Ġużeppi (11 aylık); polis memuru Pietru Mifsud (29) ve eşi Marija (25); Filippa Said (75); Giovanni Ciantar (59), kızı Felicita Vella (35) ve torunları Karmenu (14) ile Vincent (1); Sunta Galea (27) ve kızları Marija (3) ile Maddalena (sadece üç aylık).
Kurbanların çoğu öğle yemeği hazırlayan ev kadınları ve çocuklardı; o dönemde ücretli işte çalışan kadın sayısı çok azdı. Karmenu Vella o gün doğum gününü kutluyordu ve okulu bir gün izinli olarak geçiriyordu.
Wellington'un Rabat'a Mtarfa yönünden yaklaştığı, Count Roger Caddesi 17 ve 18 numaralı binanın bayrak direğini koparttığı, karşısındaki binanın korkuluklarına çarptığı ve ardından St Mary Caddesi'ndeki yüksek bir binaya çarparak patladığı tespit edildi.
