Başbakan Robert Abela, yakıt kaçakçılığı ve offshore bunkerleme konusunda birden bire masumiyet maskesi takındı. Aynı zamanda, Milliyetçi Parti'nin (PN) yakıt merkezi önerisinin "ülkenin en büyük yakıt kaçakçısı" tarafından tasarlandığı iddialarıyla yedi peçe dansını sergiliyor.
İşin asıl şaşırtıcı yanı, Abela'nın Hurd's Bank yakınlarındaki yakıt operasyonlarının etrafındaki yolsuzluğu yeni keşfetmiş gibi davranması değil. Asıl şaşırtıcı olan, bu iddiaların 2013'te petrol ihalesi yolsuzluğu üzerine acımasız bir kampanyayla iktidara gelen İşçi Partisi hükümetinden gelmesidir.
"Petrol skandalı" hakkında nasıl bağırıp çağırdıklarını hatırlıyor musunuz? Kendilerini yolsuzluğun korkusuz intikamcıları olarak gösterip iktidara geldiler.
Aradan 13 yıl geçti ve Malta hâlâ uluslararası alanda şüpheli bunkerleme, offshore yakıt transferleri ve Hurd's Bank çevresindeki kaçakçılık iddialarıyla anılıyor. Kovuşturmalar ya hiç yapılmıyor ya da öylesine beceriksizce yürütülüyor ki, sadece bir şakadan ibaret kalıyor.
Bu arada vergi kaçakçılarının ve yolsuzluk kolaylaştırıcılarının sırıtarak yakalarını kurtarmasına olanak tanıyan af anlaşmaları da hazırlanıyor.
Abela, gerçek bir ayrıcalıklının umursamazlığıyla, PN'nin önerisinin arkasında suçluların olduğunu ima edecek kadar yüzsüzce davranıyor. Bunun seçmenleri kendisinin İşçi Partisi'nin iktidarda kalma çabalarına yük olmadığına ikna edeceğini sanıyor.
Abela, ezici bir çoğunlukla iktidara gelmedikleri takdirde itibarının ciddi şekilde sarsılacağını biliyor. Bu yüzden her yol mubah görünüyor.
Eğer Abela bu gölgeli figürlerin (kendi hükümetinin koruduğu kişiler değil, elbette diğerleri) ciddi suçlarla bağlantılı olduğuna gerçekten inanıyorsa, asıl suçlama kendi yönetimine ve onun koruduğu önceki yönetime yönelmelidir.
İşçi Partisi 2013'ten beri iktidarda. Polisi kontrol ediyorlar. Yaptırım kurumlarını kontrol ediyorlar. Patronlar onlar; deyim yerindeyse Capi di Tutti Capi. Yine de hiçbir şey yapılmadı.
Abela'nın son performansını bu kadar grotesk biçimde sinik yapan da bu. Skandal bir şey ortaya çıkardığına inanmamızı isterken, aynı zamanda kendi hükümetinin on yılı aşkın bir süredir bu sorunla mücadele etmesi gereken kurumları zayıflattığı gerçeğini görmezden gelmemizi bekliyor.
2013'ten beri kesintisiz iktidarda olup hâlâ yolsuzluğun varlığını yeni keşfetmiş bir yabancı gibi konuşamazsınız. O bahane yıllar önce geçerliliğini yitirdi.
Rastgele örnekler düşünün: hâlâ saygıyla anılan Yolsuzluk Kralı Vitals; Panama Belgeleri; bitmek bilmeyen diğer skandallar; 17 Black; kamu güveninin çöküşü; uluslararası itibar kaybı ve neredeyse kurumsal politika hâline gelen cezasızlık kültürü.
Abela'nın artık yakıt kaçakçıları konusunda inci tanelerini kavrayan teatral şokunu ve baygınlıklarını bizden esirgemesi gerekiyor. Eğer İşçi Partisi bu insanların gerçekten suçlu olduğuna inanıyorsa, neden yıllar önce yargılanmadılar?
Devletin elinde kanıt varsa neden harekete geçilmedi? Ayrıca cüretkâr bir öneride bulunabilirsem, Abela'nın kendisine bu fikirle yaklaşıldığını ve utangaç bir genç kız edasıyla "hayır" dediğini ima etmesi de nereden çıkıyor?
İşin acı gerçeği şu: 2013 öncesinde iktidarda olan PN'ydi ve daha sonra Electrogas'a dönüşecek olan projeyle ilgili Paul Apap Bologna tarafından yaklaşılan da onlardı. Dönemin Başbakanı Lawrence Gonzi —ayakkabı bağcığı bile mevcut yönetimin hiçbir üyesi tarafından bağlanmaya layık olmayan biri— onları başından savdı. Ancak Joseph Muscat, Castille'in basamaklarını tırmandıktan saniyeler sonra onları kollarını açarak karşıladı.
Abela'nın yeni bir fikri olmaması ve sürekli PN'nin fikirlerini çalması zaten bilinen bir şey. Ancak bu durum onun için bile fazla pişkin. 13 yıllık iktidarın ardından artık geçmişin hayaletlerini suçlama lüksü yok. Mahkûm ettiği sistem onun sistemi. Başarısızlıklar onun başarısızlıkları. Çetelerin cezasızlığı onun cezasızlığı.
13 yıllık iktidardan sonra öfke artık bir savunma değildir. Bir itiraftır.
