1921 yılında, gemisi Grand Harbour'da demirlemişken bir İngiliz denizci aniden rahatsızlandı. Nöbet geçiren denizci karaya çıkarıldı ancak hastaneye giderken hayatını kaybetti.
Ancak Allen Marden Baggott'ın hayatı bundan dokuz yıl önce de sona erebilirdi; çünkü o, RMS Titanik'in batışından sağ kurtulan denizcilerden biriydi.
Baggott, İngiltere'nin Middlesex bölgesinden geliyordu ve eşi Hannah ile birlikte Southampton'da yaşıyordu. Çiftin altı çocuğu oldu, ancak ikisi bebeklik dönemini atlatamadı.
Deneyimli bir denizci olan Baggott, daha önce 'Yüzyılın Gemisi' olarak bilinen ünlü White Star Line transatlantiği RMS Oceanic'te görev yapmıştı.
17.000 tonun üzerindeki ağırlığıyla Oceanic, 1899'da denize indirildiğinde dünyanın en büyük gemisiydi. Bu unvanı daha sonra 46.000 tondan fazla ağırlığa sahip RMS Titanik devraldı.
Dünyanın en büyük insan yapımı hareketli nesnesi olan bu lüks ve çığır açıcı gemi, Nisan 1912'de Southampton'dan New York'a ilk seferine hazırlanıyordu.
Encyclopedia Titanica'ya göre Baggott, daha önce baş kamarot olarak çalışmış ancak 4 Nisan'da Titanik'te birinci sınıf kamarot olarak göreve başlamıştı. Birinci sınıf kamarotlar, Titanik'teki lüks standartları sürdürmekten sorumlu kıdemli mürettebat üyeleriydi. Yatak yapma, bagaj yönetimi ve üst düzey yolcuların taleplerini karşılama gibi kişiselleştirilmiş hizmetler sunuyorlardı.
Titanik'in ilk seferinde pek çok varlıklı yolcu bulunuyordu. Aralarında gayrimenkul devi John Jacob Astor IV, Amerikalı iş insanı Benjamin Guggenheim ve Macy's mağazalarının sahibi Isidor Straus da vardı. Gemide ayrıca Philadelphia'nın önde gelen tramvay patronu George Dunton Widener ile Amerikalı sosyetik ve hayırsever Margaret 'Molly' Brown da bulunuyordu. Geminin lakabının 'Milyonerlerin Özel Gemisi' olması şaşırtıcı değildi.
Baggott, 10 Nisan 1912'de sabah 6'da Titanik'e bindi. Gemi aynı gün Southampton'dan hareket etti; gemide hem son derece zengin yolcular hem de Avrupa'nın dört bir yanından gelen yüzlerce insan bulunuyordu. İkinci ve üçüncü sınıf yolcular, Amerika Birleşik Devletleri'nde yeni bir hayata başlamayı umuyordu.
Gemi, 15 Nisan'da sabah 02.20'de bir buzdağına çarparak hızla battı ve yaklaşık 1.500 kişi hayatını kaybetti. Ölenlerin büyük bölümünü mürettebat oluşturuyordu; yaklaşık 700 mürettebat üyesi denizde can verdi.
Ancak Baggott hayatta kalmayı başardı. Güvertenin o bölümünde kadın yolcu kalmadığında erkeklerin de binmesine izin verilen 9 numaralı cankurtaran sandalına binebildi. 65 kişilik kapasitesinin altında olduğu düşünülen bu sandal, saatler sonra RMS Carpathia tarafından kurtarıldı. Carpathia, Titanik'in bilinen son konumuna doğru kahramanca yol almış ve bazı hayatta kalanları bulmayı başarmıştı.
Kurtarılmasının ardından Baggott, Southampton'a döndü ve denizcilik kariyerine yeniden başladı. Atlantik'in buzlu sularında etrafında yüzlerce insanın donarak öldüğünü görüp duyduğu travmayı atlatması için hiçbir resmi destek almadı.
1920'lerin başında Baggott, İngiliz Kraliyet Donanması'na lojistik destek sağlayan Royal Fleet Auxiliary bünyesindeki RFA Perthshire gemisinde görev yapıyordu. Ancak bu dönemde aşırı alkol tüketiyordu ve gemide sürekli sorun çıkarıyordu. Perthshire'ın seyir defterinde, sarhoşluk ve düzensiz davranışlarına dair çok sayıda kayıt bulunuyordu.
Kesin bir şey söylemek güç olsa da Baggott'ın derinden travma yaşadığı ve Titanik faciasının dehşetinin onu derinden etkilediği açıktı. Alkol, o gece gördüklerinden ve duyduklarından kaçmanın tek yolu haline gelmişti. Baggott, travma sonrası stres bozukluğunun tam olarak anlaşılmadığı, hatta tanınmadığı bir dönemde yaşıyordu.
